OLALLA

Somebody told me to believe in better times // LUCAS

Hij liep 40 kilometer op een dag, met beide handen in z’n zakken. Ik heb niet vaker een pelgrim gezien die er zo nonchalant bij liep. Als we samen liepen moest ik overigens wel echt m’n best doen zijn tempo bij te houden. Lucas liep verraderlijk snel. Na onze eerste ontmoeting wist ik al dat hij lief was, maar we raakten elkaar ook weer sneller kwijt dan me lief was. Het was in de grote herberg van Castrojeriz, dat we elkaar na een lange dag lopen weer troffen. Met een brede lach werd ik door hem opgewacht. ”Je bent er!” Ik geloof dat hij me stiekem een beetje aan het uitlachen was. Ik kwam ook wel achterlijk laat de herberg binnen strompelen. Onderweg had ik iets van mezelf teruggevonden. Een heilige plek had ik ontdekt, in een straatje verderop. Toen ik hem erover vertelde, bleek dat hij de plek gemist had. ”Dat krijg je hè” zei ik. ”als je zo hard loopt.” We maakten allebei ons bedje in orde voor de nacht, rustten wat en gingen na het eten op ontdekkingstocht door de oude straten van Castrojeriz. De kerk was groots en het gehele interieur leek van goud gemaakt. Ik vond het indrukwekkend en een beetje akelig tegelijk. Na ons ambivalente slenterrondje door de gouden kerk, nodigde Lucas me uit om met hem naar het uitkijkpunt boven het dorp te klimmen. Ik weigerde pertinent. Ben je nou helemaal gek geworden. Ik heb 30 km gelopen vandaag. Welke pelgrim gaat nou ‘s avonds voor de lol nog even een paar kilometer omhoog klimmen. Al mopperend liep ik ondertussen braaf met hem mee naar boven. Het uitzicht was adembenemend, de gesprekken waanzinnig. Ik geloof dat het woord ‘aliens’ meer dan een paar keer gevallen is. Lukas was katholiek, maar ook een beetje buitenaards. Ik mocht hem graag. We voelden als vrienden. Na deze dag heb ik hem nog één keertje gezien. We zongen een soort van lied, bij het zien van een kerktoren in de verte. Een dorp! Hoera! Ergens die dag verloren we elkaar weer uit het oog. Zo gaat dat als je op pelgrimstocht bent. Het is net zo verdrietig als dat het fijn is. Het is, wat het is.

Olalla more than a name
Rest your eyes and stay in the shade
You are hiding over the hill
In a quiet never so still // Blanco White

2 thoughts on “OLALLA

    1. Dankjewel, Sanne! Bij nader inzien begin ik een beetje te twijfelen aan het verhaal. Volgens mij was die gouden kerk helemaal niet in Castrojeriz en dat uitkijkpunt moet ook ergens anders geweest zijn. Vreemd, hoe je brein er dan één herinnering van maakt. Schijnbaar waren het twee verschillende dagen, op twee verschillende plekken… ik weet het niet meer precies :’)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *