CHARLIE

Wat is mijn kracht? Waar mag ik wonen? Wie ben jij dan? Als je niet meer verwacht. Dat alles ooit goedkomt. Geen hoop in je hart. Geen licht in de nacht. // Warme Zielen

Vrijwel al mijn teksten schrijf ik op muziek. Voorheen vond ik dat een beetje raar, nu vind ik het normaal en mag het gewoon zo zijn. Ik heb het idee dat een krachtig lied mijn gedachten bundelt en een eenheid vormt in mijn hoofd. Het lijkt wel alsof alleen een lied dat kan. Of misschien meerdere vormen van kunst wel. Ook een bepaalde tekst of foto kan me behoorlijk fascineren en er voor zorgen dat er een soort rust komt in mijn snelwerkende brein. Een schilderij heeft dat effect geloof ik nog nooit op me gehad. Andere beeldende kunst ook niet. Tenzij het een duidelijk beeld is, een afbeelding van een mens bijvoorbeeld. Zoals die ene vrouw. Die ene sterke, zelfstandige, moegestreden vrouw in de oude hal van het centraal station. Soms, als ik focus nodig heb ga ik naar de stationshal om naar haar te kijken. Ze knielt neer, op één knie voor een andere vrouw op een troon. Ze laat haar wapen zakken en kijkt naar beneden. Ik heb m’n allerbest gedaan. Dat lijkt ze echt te zeggen. Er gaat een krachtige kwetsbaarheid van deze afbeelding uit. Ik weet niet wie deze vrouw is en wat de beeltenis betekent en waarom het geschilderd is op de muren van een stationshal. Misschien kan ik dat nog eens onderzoeken. Zou je zoiets bij het archief kunnen nagaan? Het zijn drie vrouwen, waarvan er eentje op een troon zit. Ik geloof dat het één vrouw is. Stralend in zelfstandigheid. Volwassen en kind. Gebroken en geheeld. Meerdere gezichten, maar slechts één ziel en één ware identiteit. Ze is sterk. Ze heeft haar allerbest gedaan. Nu mag ze in vrijheid verder leven en ontdekken hoe ze bloeit.

We zijn zo gericht op groei dat we soms vergeten te bloei. // Warme Zielen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *